نیامدی!

چه وام ها که یک به یک وصول شد نیامدی!          چه سفته ها که یک به یک نکول شد نیامدی!

در ابتــدای دولتــش نجیــــب بـــود و بــا حیــا          کنــون شبیه تـام کـــروز سوسول شد نیامدی!

بسـی بسـاخت جـاده و نیـمه کــاره شد رها          کنــون بــــرای وعـدـه اش عــجول شد نیامدی!

فقط یکی دو مــوردش نشد عمل در هیچگاه!          ولــی بـــرای آن دو هـم خجـــول شد!نیامدی!

تمــام جیب و کیفمــــان مکـــان عنکبوت بــود          حسـابمـان عـجـییـب پــر زپـــــول شد نیامدی!

ببیـن چــه دلـــربا شـده در انتــهــای دوره اش          ز فکــــر رفتــنـش بـلــــــا نــــــزول شد نیامدی!

                                         من که ملول بودمی از نفس فرشتگان

                                      زمین ز دست و بازویش ملول شد نیامدی

انتظار!!

خدا حافظ گفتی و رفتی...

گفتی منتظر باش فردا می آیم...

تو رفتی و من برای وصالت آرزو کردم...

آرزو کردم

 ای کاش آنقدر قدرت داشتم که تمام ساعتهای دنیا را جلو می بردم تا فردا برسد...

 ولی ممکن نبود

آرزو کردم

 ای کاش خواب مرا در بر گیرد و با خود ببرد و هنگامی بیدار شوم که بگویند امروز همان فردایی است که منتظرش بودی...

اما من اشتباه کردم اشتباه من این بود که آرزو کردم نه دعا!

اشتباه من این بود که تو را از دلم خواستم نه خدا!

و این من بودم که با اشتباهاتم باعث شدم این انتظار طولانی شود!

و هنوزم که هنوز است منتظرم...

 

 

 

کیست تا راهشان بپوید باز؟

با کسب اجازه از حضرت حافظ

((حــال خونیــن دلان کــــه گوید باز؟))          وز کـلان دزدها کــه جــوید باز؟

کـــی بـپـــاشنـــد تخـــــــــم آفــــت را؟          تا کــــه یک خـــاوری بروید باز؟

جز فلان کس که پشت میکروفن است          سرّ این مفلسان که گوید باز؟

یـــا بجــــز یـــک گــــروه پــــارتـــی بــاز          ننگ این مجرمان که شوید باز؟

کیــست آنـکس که طاقتش باقیـــست          گـــنـــد این ناکسـان ببوید باز؟

                                   من تــوهـم زدم کنــون امــــا

                                   کیست تا راهشان بپوید باز؟

خواهی نشوی رسوا ...

آری برگها آموخته اند که با آمدن پاییز دل بکنند.

آنها هم میدانند که در این زمانه یکرنگی به کار نمی آید.

میدانند که با آمدن پاییز رنگارنگ خواهند شد و همرنگ این جماعت می شوند.

پس برگها از همان ابتدای رویش در بهار بی صبرانه منتظر پاییزند.

برگها بهای همرنگی خود با این جماعت را با خرد شدن در زیر پای مردمان این روزگار می پردازند.

اما درد اینجاست که:

برگها زندگی را از انسانها می آموزند نه انسانها زندگی کردن را از برگ.